Bussums Schaakgenootschap

Na de wedstrijd thuis tegen Moerkapelle op 21 november wachten we nog steeds op de eerste overwinning. Zodat we nu met nog maar één matchpunt uit drie wedstrijden in de gevarenzone zijn gekomen. Ik hoop maar dat de komende wedstrijden weer eens wat zaken gaan meezitten, bijvoorbeeld gewonnen stellingen winnen en moeilijke stellingen remise houden.

 

Zaterdagmorgen rond negen uur ging de telefoon. Het was Theo. Gelukkig was hij niet ziek, hij informeerde slechts of hij met mij mee kon rijden. Een uurtje later was het wel mis: Bert Balke was ziek. En waar haal je zo laat dan nog een invaller vandaan? Eddy wilde ik eigenlijk niet vragen, omdat hij al twee keer had ingevallen. Nog een invalbeurt zou meteen de laatste zijn, anders mag hij niet meer meedoen met het derde team.  Na wat mensen gebeld te hebben die niet konden, niet thuis waren of die gelukkig wel wilden maar eerlijk zeiden niet in vorm te zijn, heb ik toch maar Eddy gebeld. Gelukkig wilde hij komen, al was het de nacht ervoor erg laat geworden.  Er waren een paar momenten in zijn partij dat ik vreesde voor zijn leven. Veld e3 werd onder vuur genomen door een zwart paard en dito loper. Gelukkig speelde zijn tegenstander het niet goed, of Eddy juist wel, en zijn stelling was weer levensvatbaar. Zijn tegenstander bood remise aan en Eddy nam het aan.  

 

Vanuit een Engelse opening had Rik wat minder ruimte, maar verder had hij een prima stelling. Hij kon zelfs een voor hem gunstige ruil van een paard tegen een loper afdwingen.  In het vervolg kon zijn tegenstander echter profiteren van een penning over de d-lijn waardoor hij een pion won en daarmee de partij. Ik kan me voorstellen dat Rik moet hebben gebaald.

 

Zo komen we aan bij het zesde bord waar Tom speelde. Met wit en op een lager bord dan normaal. Zoals vaak speelde hij een rustig, gesloten systeem en hij had in het late middenspel een paar kleine zwaktes gevonden in de stelling van zijn tegenstander. Eigenlijk won hij daarna nog verrassend snel het eindspel.  

 

Op het vijfde bord had ik met zwart een pion geofferd om een gunstige versie van een Franse doorschuifvariant te bereiken. Ik vond dat ik mooi stond, maar ik geef toe dat dat niet alles zegt.  Nou goed, bij de post mortem bleek dat zelfs Ton van der Heijden dezelfde mening had. Toch viel het tegen dit te vertalen in concrete varianten. In de partij miste ik een goede zet (die eigenlijk niet moeilijk te vinden was) en daarna stond ik verloren.

 

 

Dit is de stelling uit mijn partij tegen Boudewijn Weijermars. Zwart heeft de f-lijn en het loperpaar. Wit heeft veld e5 en een pluspion. Wit speelde hier 20. g4, waarna volgde 20…Lxg4 21. Pxg4 Txf3 22. Dxe6+ Kh8 23. Dd6. Deze damezet is sterk. Ik heb hier lang nagedacht. Intuïtief wilde ik Df7 spelen, maar toch lonkte de afwikkeling 23…Dxd6 24. exd6 Lxc3. Ik vond de d-pion er sterk uitzien en dat is hij ook. Na 25. Txc3 Txc3 26. d7 wint wit. Ik speelde uiteindelijk 23…Df7 en na 24. Pe5 stond de volgende stelling op het bord. 

 

 

Als ik even goed had nagedacht, is 24.. Dg8 niet moeilijk te vinden. De pointe is dat na 25.Pxf3 Le5+ wit de dame verliest. Vandaar dat wit niet mag slaan, maar 25. Kh1 moet spelen. Na 25…Txf2 26. Tg1 T8f5 staat een stelling op het bord waarin zwart minstens gelijk staat.

 

Een tafeltje verderop ging het met Chris ook niet goed. Hij had een pion geofferd in de opening en later een kwaliteit voor aanvalskansen. Zijn eigen koning stond echter ook niet 100% veilig en na een misgreep kon hij opgeven. Gelukkig speelde Tatjana weer mee.  Hoewel ze nog niet helemaal hersteld was van de griep, had dat geen vat op haar spel. Voor zover ik haar stijl na twee partijen begrijp is die heel effectief. Ze speelt een solide Franse verdediging, krijgt een goede stelling aan het begin van het eindspel en dan schuift ze de tegenstander onverbiddelijk van het bord. 

 

In punten staat het dan 2½-3½ voor Moerkapelle met nog volop strijd aan bord 1 en 2. Theo speelde een rustige opening en leek niet veel te bereiken. Toch stond hij op een gegeven moment een kwaliteit voor met bijna een half uur meer bedenktijd op de klok. Eerlijk gezegd had ik het punt al geteld. Zijn tegenstander wist echter dreigingen te creëren die Theo dwongen de kwaliteit terug te geven. Daarna probeerde hij nog lang een theoretisch remise toreneindspel met een pion meer te winnen, maar alle moeite mocht niet baten. De slotstelling staat hieronder, een prachtig pat.

 

 

Onze kopman Emile tenslotte moest met zwart tegen een solide damepion-opening vechten. Weliswaar wist hij een klein voordeel te behalen (sterk paard tegen zwakke loper), maar zijn tegenstander verdedigde zich heel stug. Uiteindelijk moest Emile in remise berusten, waardoor we met 3½-4½ verloren.

 

 

De volgende wedstrijd is 12 december uit tegen de Waagtoren. In theorie een sterke tegenstander, maar ze verloren de eerste twee wedstrijden. Ze hebben zich echter hersteld door in de derde ronde met 7½-½ te winnen van Schaakcombinatie HTV. Hopelijk wordt het een spannend duel!