Het zou het gevecht om de tweede plaats in de hoofdklasse B van de SOS competitie worden: De Biltse Combinatie had 10 matchpunten verzamelt, wij 8. Met een niet te krappe zege hadden wij ze kunnen inhalen. Het liep helaas anders.

Timon, Herman en Ruben H. waren bereid gevonden ons te versterken. Bovendien kwamen onze tegenstanders zonder twee van hun topspelers opdagen, met daarvoor in de plaats twee invallers. Dat leek kansen te bieden. Echter, de invallers hadden met alle hoop op een punt ook alle vrees laten varen, en waren vastbesloten hun huid zo duur mogelijk te verkopen. Ze werden daarvoor ruimschoots beloond.

Henk van der Poel en Herman van Engen wonnen hun partijen; de laatste nadat hij zich kwaad had moeten maken, omdat de teamleider van DBC zijn tegenstander aansprak terwijl deze aan zet was! Tom de Ruiter en Ruben Piël speelden verdienstelijke remises. Maar daarmee was het op. Wat er bij Timon Brouwer gebeurd is, heb ik niet kunnen zien, behalve dat zijn gezicht op onweer stond toen hij vertrok. Ruben Hilhorst heeft geen geluk met het invallen bij ons: deze keer promoveerde hij met de verkeerde pion — wat als aangeeft dat zijn stelling avontuurlijk was, want meestal doet zich zo een dilemma niet voor. Theo Slisser kreeg een opmarcherende f-pion te verduren, die als een bulldozer door zijn stelling ging. Florian Wagener tenslotte had, met wit, de hele partij door voordeel, soms kleiner, soms groter. Alleen werd de stelling steeds onoverzichtelijker: uiteindelijk had hij een toren meer, de tegenstander echter vier pionnen, waarvan drie in het centrum. Uiteindelijk verloor wit zijn evenwicht, en toen was het ook meteen uit. Een pijnlijke nederlaag.

Zaterdag waren we voor de KNSB competitie met twee teams te gast geweest in de Boorstraat, en hadden een wedstrijd verloren en een gewonnen. Woensdag kwamen we weer, nu voor de SOS. Het werd een bloedstollende avond.

Rob was als eerste klaar: een verkeerde beslissing met zwart in een moeilijke opening, en de stukken konden terug in de doos. Peter probeerde over de damevleugel binnen te komen, maar daar gingen alle zwarte stukken de bunker in. Dan maar de koningsvleugel! De zwarte stukken kwamen er niet voldoende snel achter aan, de pionnen voor de koning verdwenen, en met een dubbelaanval op koning en dame werd het plecht beslist. Theo speelde een wat wisselvallige partij: zijn tegenstander kreeg een beetje voordeel, maar had te weinig tijd over om er goed over na te denken. Een overactieve zet later wikkelde Theo in een eindspel af dat potremise was. Florian stond her en der aardig, maar had zijn avond niet, en moest in remise berusten. Ruben had dezelfde tegenstander als zaterdag, nu met zwart, maar kon helaas geen revanche nemen: hij kwam goed uit de opening, liet echter zijn tegenstander te actief worden. Deze, een secure speler, liet niet meer los en schoof het eindspel naar de winst. Op bord drie speelde Henk tegen Henk (Dissel). Er kwam een wat onoverzichtelijke stelling op het bord, waarbij wit een kwaliteit meer had, en zwart actieve stukken en een vrijpion in het centrum. Dit moest echter heel nauwkeurig gespeeld worden, wat zwart uiteindelijk niet lukte.

Op dit punt stond het 3-3, maar de eerste twee borden stemden niet hoopvol. Mark stond moeilijk, en Ewoud nagenoeg verloren: een kwaliteit minder, wel een loperpaar, maar een gesloten stelling. Bovendien had hij nog maar 50 seconden over, en bleef hij noteren. Ik vervloekte mezelf hartgrondig, omdat ik hem niet verteld had dat, anders dan bij de KNSB, in de SOS competitie je niet meer hoeft te noteren als je minder dan vijf minuten op de klok hebt.

Utrecht is een oude bisschopsstad, en op dat soort plaatsen willen nog wel eens wonderen gebeuren. Marks tegenstander bleek onzeker in het eindspel, waar Mark onverbiddelijk gebruik van maakte. En Ewoud? Hij deed 55 zetten, noteerde ze allemaal, had nooit meer dan 60 seconden op de klok, en zijn stelling ging van verloren, naar moeilijk, naar gelijk, naar gewonnen, naar gelijk, naar gewonnen, en uiteindelijk verloor op tijd … zijn tegenstander. Of, om precies te zijn, deze deed een onregelementaire zet die hem door de vlag had laten gaan, ware het niet dat hij daarvoor opgaf. We stonden met open mond toe te kijken, en gingen dolblij naar huis, met een 5-3 overwinning op zak.

Door Peter Bommel

Op een druilerige vrijdagavond speelden we uit tegen Moira Domtoren in Utrecht. We waren keurig om 19.30 aanwezig, maar de wedstrijd startte uiteindelijk pas om 20.15 uur nadat alle jeugd vertrokken was. Vrijdagavond bleek namelijk de jeugdavond te zijn van Moira Domtoren en die is van wereldfaam, zoals we deze week in de Volkskrant konden lezen. Niemand minder dan Hans Niemann blijkt hier namelijk als jeugdschaker te zijn opgeleid in de tijd dat zijn ouders als expats in Houten woonden. In het bewuste Volkskrant artikel lees ik overigens het volgende commentaar van een van zijn docenten: ‘Grappig was dat hij al dacht dat hij het kon. Hij ging met de koning het hele bord over, verplaatste de dame alleen schuin en rokeerde met paarden.’ Omdat we een tijd moesten wachten op het einde van de jeugdavond konden we eens kijken of dit nog steeds zo gaat bij de jeugd van Moira. Echter uit eigen waarneming kunnen wij bevestigen dat er heel netjes, goed en eerlijk geschaakt wordt bij deze club ! En bovendien heeft deze club inmiddels nog 2 andere grootmeesters afgeleverd (Den Hertog en Schoppen). Hoe dan ook, we konden deze avond een sterke tegenstander verwachten.

Mark stond goed maar voordat de strijd echt kon losbarsten werd remise overeengekomen (1/2-1/2). Herman was zeer sportief op de fiets gekomen uit Hilversum. Kennelijk was hij daardoor extra fris en kwam prima uit de opening. Zijn tegenstander hielp nog een handje door pardoes een stuk weg te geven (1,5-0,5). Inmiddels stonden Rik en Rob er minder goed voor. Rik kwam steeds meer onder druk te staan en verloor helaas (1,5-1,5). Ook Rob had het lastig. Zijn tegenstander speelde precies en Rob verloor op een gegeven moment een pion en vervolgens de partij (1,5-2,5). Theo speelde met wit een scherpe opzet en leek na een snelle dameruil prima te staan. Volgens Theo was dit uiteindelijk meer schijn dan werkelijkheid. Zwart verdedigde heel goed en pakte het punt (1,5-3,5). Ruben kwam na een langzame opening in een eindspel van torens met een loper tegen paard. Ruben had een pion meer maar wit had een gevaarlijke pion op de 7e rij. Uiteindelijk wist Ruben nog net remise te houden. (2-4). Peter had een asymmetrische stelling met tegengestelde rokades. Hij kwam steeds beter te staan en kreeg een sterke aanval die uiteindelijk voldoende materiaal opleverde om het eindspel te winnen (3-4). Henk kreeg na 1.e4 e5 de zet 2. d3 voorgeschoteld. Daarmee kon hij zich voorbereiden op een lange avond en dat werd het ook. Henk manoeuvreerde zijn tegenstander steeds verder in de problemen en kreeg uiteindelijk een sterke aanval die de winst opleverde (4-4). Al met al was het een enerverende avond die eindigde in een gelijkspel.

Afgelopen dinsdag speelde BSG 1 in de Boorstraat in Utrecht uit tegen Oud Zuylen Utrecht 1; we hadden echter net zo goed naar de achtbanen in de Efteling kunnen gaan. Ik zelf was diep verzonken in mijn partij, zodat ik het meeste van wat hier volgt van horen zeggen heb.

Timon, die als invaller speelde, was als eerste klaar. Hij had als zwart een pion op a7 geofferd, en terwijl de witte dame deze lekkernij oppeuzelde werd de witte koning gedwongen op e3 plaats te nemen, waar hij vervolgens vakkundig omsingeld werd. Mark had ook gewonnen en leek tevreden over zijn partij; Ruben kwam niet verder dan remise.

Theo had een geweldige aanval op het bord, en moest op gegeven moment tussen drie paardzetten kiezen. De eerste leidde tot mat in negen zetten; de tweede tot overweldigend voordeel; en de derde, waartoe hij fatalerwijs besloot, eindigde in een totaal verloren stelling. Gelukkig bleek zijn tegenstander, die danig in de rats had gezeten, bereid om tot remise te besluiten. Ikzelf had een partij op het bord die lang in een ongemakkelijk spanningsvol evenwicht bleef – zo een evenwicht waar iedere speler bang is om de eerste fout te maken. Gelukkig was het deze keer mijn tegenstander die, niet eens een fout, maar een onnauwkeurigheid beging; de fout kwam toen hij probeerde de schade te repareren, en binnen een paar zetten was er geen houden meer aan.

Peter had een mooie, klassieke, aanval op het bord, maar kon de noot net niet kraken en struikelde vervolgens zelf. Wat er bij Rob gebeurde weet ik niet: toen ik bij hem kon kijken trok hij nog van alles uit de kast om zich de dame van de tegenstander van het lijf te houden, maar het mocht niet baten.

Op het eerste bord zou Henk tegen Jaap van der Tuuk spelen: toen de klokken al liepen, bleek echter dat Jaap niet zou komen. Onze tegenstanders plukten uit arren moede een veelbelovende jeugdspeler van zijn bord, wensten hem veel succes, en zetten hem tegenover Henk neer. (Ik geloofde eerst niet dat dit geoorloofd was, maar zo een vliegende wissel bij al lopende klokken is inderdaad één keer toegestaan.) De jongen had de avond van zijn leven, want hoewel hij vakkundig van het bord werd geschoven, ging er op het laatst iets mis, en het was uiteindelijk de witte koning die omgelegd moest worden.