Omdat het tweede een slechte seizoenstart kende, was de derby tegen HSG extra beladen. HSG zou bij winst met 5 uit 3 bovenin meedraaien en wij zouden met 0 uit 3 het degradatiespook zien opdoemen. Mochten wij met 2 punten aan de haal gaan, dan zouden we de laatste plaats zeker verlaten en aanklampen bij HSG.

Door Paul Tuijp

Omdat de ratinggemiddelden per team ook al niet ver uiteen liepen, lag een spannende wedstrijd voor de hand. Dat werd het ook, maar dat lieten we ook wel een beetje gebeuren… Na een anderhalf à twee uur spel telde ik een 6-2-overwinning. Tom (5) en Ruben (7) stonden overwegend, zo niet in hogere zin gewonnen, Herman (1) en Theo (6) hadden een plusje, Frans (2), Ruben Hilhorst (3, en dank voor de invalbeurt!) en schrijver dezes (4) stonden minstens gelijk. Alleen Kees-Jan (8) stond wat gedrongen en had weinig aanknopingspunten om de aanval te zoeken.

Ruben H. bevestigde wat eraan zat te komen. Hoewel hij een vorstelijk paard op e5 wist te planten, was er verder weinig te beleven in de stelling en was remise een logisch resultaat. Bij Frans liep het echter minder goed af. Er leek aanvankelijk geen vuiltje aan de lucht, maar Frans moest een verzwakking op de koningsvleugel toestaan en hoewel ik het slot miste, moest dat hem de das om hebben gedaan.

Gelukkig bleek die voor Frans uitermate zeldzame nederlaag geen inleiding tot een volledige ineenstorting van ons. Kees-Jan haalde een nuttig halfje binnen. Daarmee kondigde hij toch een goede afloop aan. De rest stond inmiddels allemaal beter, het leek toch echt een kwestie van tijd voor de punten onze kant op zouden komen.

Het eerste volle punt kwam nota bene van Theo. In een puur positioneel opgezette partij bleek de ervaring en het talent van Theo te veel voor zijn tegenstander.

Ons andere talent, Tom, was de volgende met een resultaat, maar wat mij betreft niet het verwachte. Tom won al snel een gezonde pion, had ook druk op de koning, maar in de conversie gaf hij ook wat tegenkansen weg. Er werd een kwaliteit tegenaan gegooid waarna een handjevol pionnen de doorslag moesten geven. Het lukte net niet.

Maar goed, niet getreurd, kansen genoeg nog. Oud-clubkampioen van HSG, onze eigen Herman dus, leek Wim van der Wijk vanuit de opening goed te vast te zetten. Naarmate het middenspel vorderde kwam Van der Wijk echter goed los en verdampte elk voordeel. Nog een halfje dus.

Gelukkig hebben we Ruben P. dan achter de hand. Misschien kon het sneller, maar om half 6 had Ruben dan toch de vis op het droge. Ik kon de materiaalverhoudingen niet allemaal volgen, van een pion voor naar een stuk voor, naar twee pionnen voor, naar een kwaliteit achter en een handvol pionnen meer…. Maar wel steeds met druk naar de koning. Dat werd zijn tegenstander uiteindelijk te veel.

4-3 voor en ik mocht het beslissende halfje binnenhalen. Maar waarom geen vol punt? Ik stond volgens de telling van Euwe zo’n 4 punten voor (volgens de computerevaluatie de volgende dag ook trouwens) en de weg naar nog groter voordeel lag wel open. Juist toen er naast me werd gefluisterd: “weet ‘ie dat we 4-3 voorstaan en dat remise genoeg is?”, dacht ik een even briljante als direct winnende voortzetting te zien. En de lezer raadt het al, het was een complete zinsbegoocheling. Hoewel. Op het moment dat mijn tegenstander a tempo antwoordde en ik een stuk kwijt was, stortte de wereld even in. Gaf ik nou niet alleen mijn overwinning, maar ook die van het team weg? Het gebeurde allemaal rond zet 50 met zo’n 25 minuten op de klok. Ik moest werkelijk een kwartier bijkomen van de schrik en dat blijkt allemaal niet bevorderlijk voor het denkvermogen. De stelling is namelijk nog steeds gewonnen! Maar ik sta niet meer in de overwinnings-, maar overlevingsstand. Ik zie allerlei matbeelden voor mijn tegenstander, maar vind gelukkig in ieder geval nog een remise-uitweg. Teamwinst gered, maar een paar grijze haren erbij.

Er is nog een lange weg te gaan, maar dit biedt hoop. Op 23 november spelen we thuis tegen Hoogland. Op papier gelijkwaardig, dus dat wordt vast weer spannend. Hopelijk dan weer wat partijmateriaal, ik ben op de wedstrijddag weer helemaal vergeten, partijen te fotograferen of op te vragen…

Persoonlijke uitslagen:

HSG (1938) – BSG 2 (1933) 3½-4½
1. Wim van der Wijk (2051) – Herman van Engen (1993) ½-½
2. Vincent Spit (2102) – Frans Borm (2069) 1-0
3. Yvette Nagel (1914) – Ruben Hilhorst (1945) ½-½
4. Johan Lindeman (1974) – Paul Tuijp (1861) ½-½
5. Michaël de Vos (1957) – Tom de Ruiter (1911) ½-½
6. Gabri van de Schootbrugge (1857) – Theo Slisser (1882) 0-1
7. Thomas Roest (1882) – Ruben Piël (1949) 0-1
8. Dylan Meijer (1767) – Kees Jan van Dolder (1853) ½-½