Zaterdag 4 oktober stond de eerste competitiewedstrijd voor BSG 3 op het programma. We speelden een uitwedstrijd tegen PSV-DoDO2. Dan denk je PSV dat is dus in Putten, fout! Hun KNSB wedstrijden spelen ze in Barneveld, ik was netjes vooraf geïnformeerd door hun teamcaptain dus geen probleem. Hij vertelde me ook dat je beter op een nabijgelegen grote parkeerplaats kon parkeren aangezien er weinig parkeerruimte is bij het speelgebouw. Daar aangekomen bleek die hele parkeerplaats overvol te zijn. Dan denk je nog het zal wel te maken hebben met een of ander kippenfestival, maar nee hoor het was Rode Loper dag (en dat heeft weer niks te maken met die schaakvereniging uit Utrecht).

Uiteindelijk de auto dan maar clandestien op een stoep op de parkeerplaats geparkeerd. Aangekomen bij het speelgebouw, was Gijsbert met zijn mannen allang aanwezig. Hij kon gewoon parkeren bij het speellokaal, er bleek meer dan genoeg parkeerruimte te zijn, lekker dan.

Het speellokaal was een oud gebouwtje van de plaatselijke balletverening. We speelden dan ook in een ruime zaal met allemaal spiegels om ons heen. Ik kan me voorstellen dat het heel leuk is om naar zo’n zaal te kijken met daarin jonge ballerina’s die je vanuit alle hoeken kan aanschouwen, maar zo’n spiegelzaal gevuld met schakers is toch wat anders.

Dan de wedstrijd:

Cees was als eerste klaar. Hij had een mooie aanval en won wat materiaal, maar na een offer van zijn tegenstander kon deze zijn koningsstelling binnen dringen met Dame en Paard. Hiermee kon hij eeuwig schaak houden en hij bood daarom ook remise aan. Ik dacht nog jammer van Cees zijn aanval, maar ja in ieder geval nog een halfje, echter Cees dacht dat hij nog aan eeuwig schaak kon ontkomen. Hij weigerde daarom het remise aanbod met als gevolg dat Cees 3 zetten later mat stond, 0-1 (grote stilte).

Zelf kwam ik goed uit de opening en mocht ik met mijn witte paard een mooie vork geven op f7. Dit leverde een kwaliteit op. Om tegenspel te krijgen offerde mijn tegenstander zijn loper op h2. Na zorgvuldig verdedigingswerk van mijn kant leverde dit hem niets op en kon ik snel de 1-1 aantekenen.

Beat vroeg mij of hij remise mocht aanbieden. Hij had (nog) het initiatief en stond ietsje beter, maar het was moeilijk en gevaarlijk om een winstweg te vinden, dus remise was okay, 1½  – 1½.

Rik had een kwaliteit verloren en probeerde de stelling dicht te spijkeren. Helaas beschikte zijn tegenstander over een sterk breekijzer en won vervolgens nog een pion. Langzaam maar zeker viel de stelling van Rik steeds meer uit elkaar en was verlies onafwendbaar, 1½ – 2½ .

Rami had in het middenspel een pion gewonnen en speelde een prima partij tegen een sterke tegenstander. Ergens naar het eindspel raakte Rami zijn extra boertje kwijt en daarmee verdween ook zijn voordeel. In een gelijkwaardig eindspel werd daarom de vrede getekend, 2 – 3.

Gijsbert was inmiddels langs gekomen om te vragen of hij remise mocht aanbieden. De stelling zag er inderdaad erg vast uit met alle 8 pionnen nog op het bord welke bijna allemaal tegen elkaar waren geschoven. Zijn jonge tegenstander (met gebroken pols) weigerde echter Gijsberts remise aanbod en ging vervolgens te veel forceren, waardoor Gijsbert ineens 2 verbonden vrijpionnen kreeg. Hierna vertelde ik Gijsbert dat hij nu geen remise meer mocht accepteren. In zijn enthousiasme ging Gijsbert iets te vroeg stormen met zijn pionnen, waardoor hij ze allebei verloor. Het zag er plotseling niet zo goed meer uit, ter compensatie kon Gijsbert wel zijn torens op de openlijnen plaatsen. Toen zijn jonge tegenstander iets te gulzig werd en ook nog een derde pionnetje van Gijsbert opsnoepte, zag Gijsbert zijn kans schoon. De torens kwamen binnen op de 2e rij en toen hij ook zijn dame op de 2e rij kon positioneren was mat onoverkoombaar, 3-3.

Op dat moment waren Eddy (bord 1) van de Velden en Rob Tijssens (bord 3) nog beide verwikkeld in een spannende partij. Eddy had vanuit de opening 2 pionnen geofferd voor een mooi initiatief. Dit initiatief brokkelde langzaam af, waardoor ik het somber in zag voor Eddy. Maar ja dan blijkt toch de kracht van Eddy, hij wist na wat stukken geruild te hebben een pion terug te winnen. Verder bleef er een eindspel over van ongelijke lopers. De ontstane stelling wist Eddy knap dicht te metselen. Hij hoefde alleen maar wat met zijn loper heen en weer te gaan. Zijn tegenstander bleef het tegen beter weten in toch proberen. Hij speelde door zonder ook daadwerkelijk een plan te hebben, maar wel zorgvuldig 3x dezelfde stelling ontwijkend. Na heel lang proberen gaf Eddy’s tegenstander zijn pogingen uiteindelijk op, 3½ – 3½.

Rob had in het middenspel een pion gewonnen en dit voordeel wist hij knap te behouden tot in het eindspel.  Door heel goed spel wist hij uiteindelijk nog een pion af te snoepen en hield hij een loper met een h- en een b-pion over tegen een paard. De h-pion was van de verkeerde kleur, zodat Rob zich moest focussen om de b-pion ongeschonden naar de overkant te brengen. Helaas verspeelde Rob een tempo door zijn h-pion te gaan verdedigen. Hierdoor kon het paard van zijn tegenstander nog de b-pion slaan en vervolgens kon hij met zijn koning in de hoek gaan staan met remise als resultaat, 4-4. Erg zonde, na zulk goed spel verdampte onze overwinning als sneeuw voor de zon.

De eindstand werd 4-4, op zich niet slecht tegen zo’n sterk team, maar achteraf gezien was het toch wel een teleurstelling.