Op maandag 10 november stond de eerste thuiswedstrijd van BSG 2 SOS tegen En Passant 2 op het programma. Als teamleider had ik een makkie, zo leek het. We konden namelijk op volle oorlogssterkte aantreden. Iedereen was present, wat een weelde, maar de avond begon uitermate rommelig. Ik zat vast in het verkeer en, ondanks dat ik ruim op tijd van huis was vertrokken, wist ik zeker dat ik niet op tijd aanwezig zou zijn. Dus toen heb ik het Denksportcentrum maar gebeld om de opstelling door te geven aan Eddy. Hij had die avond dienst als indeler intern.

Door Harold van der Laan

Eddy ging aan de wandel, en wat bleek? Theo wist niet dat hij extern moest spelen, ook anderen waren ietwat verrast. Wat ik niet had gedaan was vooraf de opstelling nog even doormailen aan een ieder. Dit is een goed gebruik binnen BSG. Daar was ik niet zozeer van op de hoogte. In mijn tijd voor ik lid was van BSG was ik ook wel eens teamcaptain van een team van mijn vroegere club. En dan maakte ik op de avond altijd ter plekke de indeling. Het was dus een beetje een culture clash. Ik was een bepaalde manier gewend en er was de BSG-manier.

Maar goed, toen ik uiteindelijk zo goed op tijd arriveerde kwam ik nietsvermoedend de speelzaal binnen. We speelden in de zelfde zaal als waar de interne competitie werd gespeeld, om geen last te hebben van de jeugdteams beneden. Allereerst was ik opgelucht dat alles toch nog op z’n pootjes terecht was gekomen. Iedereen zat al en ik kon op tijd aanschuiven. Meevallertje.

Maar bij binnenkomst kreeg ik van Melchior een klein standje, dat ik geen opstelling had gestuurd en dat Theo van niets wist. Uiteraard wierp ik tegen dat ik iedereen van tevoren persoonlijk had benaderd en dus niet beter wist dan dat iedereen aanwezig zou zijn. Er ontspon zich een minidiscussietje, waarbij ook aan de orde kwam dat men zich door het niet doorsturen van de opstelling niet had kunnen voorbereiden. Ik vroeg me af of dat op ons niveau daadwerkelijk gebeurt, omdat je immers niet weet tegen wie je ingedeeld wordt, omdat je niet weet of het team van de tegenstander compleet is en of ze wel of geen tactische opstelling maken. Daarnaast ging het ook over de gelijkmatige verdeling over het seizoen tussen met wit en met zwart spelen, terwijl ik eigenlijk altijd zo eerlijk mogelijk wil indelen en dit altijd doe op volgorde van actuele rating. De sterksten spelen gewoon op bord de hoogste borden en verder geen fratsen.

Ik kreeg dus vlak voor mijn partij begon een crashcourse in de mores en gebruiken van BSG. Die neem ik dus vanaf nu zeker ter harte. Dit alles was uiteraard niet heel bevorderlijk om eens rustig aan te schuiven voor een degelijke partij. Enigszins afgejakkerd nam ik dus wel plaats aan het bord. Gek genoeg raakte het mijn spel niet, want ik kwam redelijk snel na de opening een keurige pion voor en had mooie aanvalslijnen.

Al redelijk snel kwam Jeroen informeren of hij remise kon maken. Een rondje langs de borden leerde me dat dat wel kon. Voor zover ik het kon beoordelen stond hij wat gedrongen en er waren mooie stellingen op onze andere borden te zien. En mijn eigen punt telde ik alvast een beetje mee.

Maar o, o, wat had ik het mis. De avond verliep opeens toch niet zo heel goed. Er vielen wat remises en er leek niets aan de hand. Heel erg in de gaten had ik niet wat er op de meeste borden gebeurde, want ik moest alle zeilen bijzetten omdat ik mijn pion had verloren. Een remise leek me toen wel haalbaar. Ik wist dat het erom zou gaan spannen maar keek met een gerust hart naar een bord verderop waar Lodewijk klaar was. Daar zag ik de beginopstelling staan met twee koningen in het midden van het bord. Weer een remise erbij. Ik dacht dat we er toen wel zo’n beetje waren. Als laatste van iedereen was ik nog bezig en ik was nog verder achteropgeraakt. Het door mij reeds getelde eigen punt ging verloren, maar ik dacht dat we dan toch in ieder geval als team gelijk hadden gespeeld. Maar o, o, die beginstelling op het bord van Lodewijk bleek niet te kloppen, want op het scoreformulier zag ik toen opeens een nul bij zijn naam staan. Had ik wel naar het juiste bord gekeken?

Wat voelde ik me toen ellendig aan het eind van de avond, zeg. Had ik het nou verkeerd beoordeeld met het toestaan van remise bij Jeroen? Had ik de uitslagen niet goed in de gaten gehouden? En waarom verloor ik toch mijn eigen partij? Was dat toch vanwege het rommelige begin van de avond? Het is een tijd geleden dat ik me zo belabberd voelde na een verloren schaakpartij. Vooral omdat ik het beslissende punt niet had kunnen maken.

BSG 2 SOS (1826) – En Passant 2 (1812) 3½-4½
1. Tom de Ruiter (1953) – Camiel Volders (1838) 1-0
2. Theo Slisser (1848) – Frank Woudenburg (1812) ½-½
3. Melchior Brandenburg (1843) – Hans de Vries (1866) ½-½
4. Lodewijk van Pol (1820) – Raymond van den Bos (1821) 0-1
5. Harold van der Laan (1813) – Gijs-Cor Heuveling (1836) 0-1
6. Cees Jan den Haan (1805) – Jacob de Graaf (1775) 0-1
7. Jeroen Olislagers (1795) – Mike Ruitenbeek (1739) ½-½
8. Roel de Vrijer (1728) – Twan Hopman (-) 1-0

Gelukkig kunnen we het met een fris gemoed op 1 december gewoon weer proberen. Dan wachten wij thuis Hoogland 2 op. De opstellingen zijn inmiddels verstuurd. Die staan nog wel in de volgorde van rating.