Het leukste aan een uitwedstrijd vind ik de heenreis. Doorgaans neem ik Tom en Frans mee en trakteren ze mij op mooie anekdotes en ervaringen uit een verleden dat ik niet ken. Altijd leuk. Ik kom daarom ook altijd in opperbeste stemming op de plaats van bestemming. Hoe anders was het dit keer op de terugweg! We waren teleurgesteld en stil. Uit arren moede zetten we Radio 1 maar aan om wat van een Olympische 3 kilometer mee te maken.
Door Paul Tuijp
Hoogland had slechts 2 puntjes bij elkaar gesprokkeld. Een 4-4 was voor ons (met 4 punten) het minimale uitgangspunt. Daar was een uitgekiende opstelling voor bedacht. Die pakte in eerste instantie goed uit. Rob, die op eigen houtje was gekomen, kreeg weer wit en had binnen 21 zetten het punt binnen. Overigens tegen dezelfde tegenstander en met dezelfde kleur als vorig seizoen, maar toen werd het remise.
So far so good. Het kon op dat moment nog wel alle kanten op. Frans had een mooi openingsplusje en Theo leek een dodelijke aanval te hebben. Over de andere borden kon ik niet goed een oordeel vellen, hoewel Ruben Piël en Tom lichte problemen kregen. Na 16 zetten kreeg ik al een remiseaanbod en hoewel ik een gambietpion nog niet terug had, leek doorspelen qua stand in de wedstrijd en qua stelling wel verantwoord.
Het liep dus allemaal minder florissant af… Het verlies van Theo was toch wel een tegenvaller. Zijn stukoffer leek dus direct winnend, maar wit wist toch resources te vinden om de aanval over te nemen. Zonde.
Frans’ plusje werd vakkundig geneutraliseerd en tegenstander Dieleman (2177) pikte zelfs een pionnetje mee, maar het was te weinig om verschil te maken.
Bij de jongste Ruben en Tom was er geen redden meer aan. En plotseling keken we dus tegen een achterstand van 2 punten aan. Ruben op bord 2 maakte nog een verdienstelijke remise met zwart tegen Ashley Krishnasing (2064).
Herman en ikzelf mochten proberen voor een matchpunt te zorgen. Herman stond goed tot gewonnen, dus kon ik een tweede remiseaanbod niet aannemen. En ja, om uit een stelling van niets iets te maken, betekent risico nemen. Of in mijn geval, nog kijken of er een truc in de stelling is te vlechten. Nou, die truc was er niet of mijn tegenstander wist het vakkundig te omzeilen. Het ging van kwaad tot erger tot ik in een uitzichtloze stelling ook mijn klok nog uit het oog verloor. De wedstrijd definitief verloren. Tot overmaat van ramp ging Herman juist door een truc nog ten onder. Een mooie partij in een klap naar de Filistijnen…
Daarmee kwam er een dikke 6-2-nederlaag op het scorebord. Tikkie geflatteerd, maar zo duidelijk dat er niks tegen valt in te brengen. De Nederlandse dames grepen ook nog eens naast eremetaal op de 3.000, dus er viel werkelijk niks te vieren. ’s Avonds nog een beetje, toen de uitslagen van BSG 1 en 3 binnenkwamen. Hulde aan hen en wij moeten uithuilen en er op 7 maart staan tegen een andere laagvlieger, Almere 2. Een heuse vierpuntenwedstrijd!
Hoogland (1951) – BSG 2 (1940) 6-2
1. Marco Dieleman (2177) – Frans Borm (2078) ½-½
2. Ashley Krishnasing (2064) – Ruben Hilhorst (1944) ½-½
3. Maarten Hoolsema (1958) – Herman van Engen (2007) 1-0
4. Stephan Paternotte (2016) – Ruben Piël (1955) 1-0
5. Hans Wisman (1941) – Tom de Ruiter (1978) 1-0
6. Jan Snijders (1889) – Paul Tuijp (1849) 1-0
7. Niels Dol (1891) – Rob Disselhoff (1891) 0-1
8. Sander Eigenraam (1671) -Theo Slisser (1826) 1-0