BSG 2 heeft zijn verblijf in de 4e klasse weer veilig gesteld, ondanks een duidelijke nederlaag tegen koploper Oud Zuylen Utrecht. We zagen de concurrentie verliezen, waardoor we Almere 2 en Zeist onder ons houden (de nummers 10 en de vijf slechtste nummers 9 degraderen naar de 5e klasse.)
Door Paul Tuijp
Oud Zuylen Utrecht blijft door de winst op kampioenskoers. En als ze met de invallers Nieuwenhuis (2183) en Bartels (2251) ook in de laatste ronde op komen draven moet het toch raar lopen willen ze dat kampioenschap niet veilig kunnen stellen.
Nou zegt een vracht elopunten ook niet alles, want onze nestor Tom toonde haarfijn aan dat ook 2183 is te kloppen. Ik moet toch een klein beetje van zijn openingsrepertoire prijsgeven, want alleen dan snappen we hoe zijn overwinning tot stand kwam.
Daarmee is het hoogtepunt van de middag ook meteen prijsgegeven, want verder dan 3 schamele halfjes kwamen we niet.
Het halfje van Frans kwam na voldoende strijd tot stand, maar de balans leek me nooit verbroken. Bij Theo stonden de koningen echter al heel rap tegenover elkaar en heb ik niet eens meegekregen welke opening er op het bord was verschenen.
Zelf kreeg ik een soort genadehalfje. Na 6 zetten was ik uit de theorie van de Siëstavariant. Een bedrieglijke naam, want slaapverwekkend werd het nooit. Ik werd positioneel volledig overspeeld, maar met kunst en vliegwerk hield ik de schade tot na de tijdcontrole beperkt. Toen Oud Zuylen Utrecht op 4 bordpunten stond haalde mijn tegenstander de teamwinst binnen met een remiseaanbod.
Net als tegen Hoogland was Herman nog bezig. Winst zat er op dat moment in ieder geval niet meer in, maar remise was binnen handbereik. Herman werd volledig uit zijn evenwicht gebracht doordat er naast zijn bord iets te luidruchtig werd mee geanalyseerd. Zelfs met telefoon meen ik. Juist toen remise binnen handbereik was, was de concentratie weg en moest hij alsnog berusten in de nederlaag.
Tragisch was ook de nederlaag van Rik. Hoewel de opening niet helemaal volgens plan leek te verlopen, kreeg Rik goed spel en kon hij zelfs een stuk buitmaken. Ik heb het verloop niet meegekregen, maar ik begreep in de nazit bij Grande Selene dat een desperadoactie van zijn tegenstander hem alsnog de das om deed.
En dan de Rubens nog. Ruben Hilhorst trof het niet met tegenstander Hans Bartels. Deze herintreder met de respectabele elocijfers van 2251, deed positioneel niets fout en hoewel beide heren een vervlakkende afwikkeling mistten, kon Ruben het niet bolwerken.
Bij Ruben Piël hoopte ik op een snelle overwinning. En aan zijn snelheid van spelen lag het niet, maar mishandeling van de Tarrasch al op zet 4, deed hem al vroeg tegen een slechte zo niet hopeloze stelling aankijken. Aan strijdlust geen gebrek, maar de gaten in zijn stelling bleken niet meer te dichten.
Kortom. Een stunt zat er niet in, maar we zijn veilig en kunnen vrijuit de laatste ronde spelen tegen Paul Keres 6.
Persoonlijke uitslagen:
BSG 2 (1918) – Oud Zuylen Utrecht (2056) 2½-5½
1. Tom de Ruiter (1951) – Pieter Nieuwenhuis (2183) 1-0
2. Paul Tuijp (1838) – André Bouwmeester (2089) ½-½
3. Frans Borm (2081) – Jan Maarten van den Boogaart (1991) ½-½
4. Ruben Hilhorst (1948) – Hans Bartels (2251) 0-1
5. Herman van Engen (1993) – Daniël Kuijper (2009) 0-1
6. Theo Slisser (1801) – Arie Schwartz (2017) ½-½
7. Rik Weidema (1841) – Léon Elferink (1989) 0-1
8. Ruben Piël (1887) – Peter de Jong (1916) 0-1