De derde ronde van de KNSB-competitie bracht ons naar Wijk aan Zee. Daar speelt De Wijker Toren haar thuiswedstrijden. Vreemd genoeg is het de KNSB niet gelukt het eerste en tweede team van De Wijker Toren gelijktijdig haar thuiswedstrijden te laten spelen. Daarom was het een tikkie ongezellig met precies 8 borden. Het werd goedgemaakt door een groep Rummikuppers die een serieuze onderlinge competitieronde speelden in de kantine.
Door Paul Tuijp
De Wijker Toren is trouwens een fusieclub, alweer zo’n 25 jaar geleden ontstaan. Weenink en Pat Mat sloegen destijds de handen ineen. Peter Uylings en Hendrik Koopman waren in de jaren ’60 en ‘70 de talenten van Weenink en maakten zelfs een transfer naar het Haarlemse VHS om daar stabiel in de Hoofdklasse te spelen. Ze kwamen zo’n 50 jaar geleden al onze Frans en Tom tegen en ja hoor, we hadden ze mooi tegenover elkaar gezet.

De wedstrijd dan. Ik vermoedde vooraf een spannende wedstrijd en dat was het de eerste uren ook. Herman op bord 1 stond al snel goed, zo niet gewonnen, de beide Rubens hadden een plusje, Frans had de openingsproblemen niet helemaal overwonnen en ik had mezelf ook weer lelijk aan laten kranten…
Rond een uur of 4, toen de eerste uitslagen vielen te noteren, kantelde het beeld echter. En dat terwijl Frans en ik beiden de problemen overwonnen en remises konden noteren. Herman had op dat moment ook al zijn punt binnen (geen diagram, de tegenstander mishandelde de opening en stond na een zet of 12 al op −3…).
Helaas kon Davi zijn creatieve openingsspel geen goed vervolg geven. In de analyse leek dameruil zijn kansen te bederven en lukte het hem niet met twee witte paarden een toren en een paar pionnen in bedwang te houden. Zonde. We noteerden bij Ruben Piël nog een halfje (hij speelde weer als een speer en had na een zet of 40 nog steeds anderhalf uur op de klok), maar toen was de koek op.
Rik (dank weer voor het invallen) kon het dit keer niet bolwerken. Een pion minder werd een kwaliteit en hoewel hij het nog lang probeerde zat een beter resultaat er niet in. Ook bij Ruben Hilhorst was er iets misgegaan. Van een positioneel plusje ging het naar een materiële achterstand (toren tegen paard en loper) en kon Ruben alleen nog maar keepen. Dat liep dus niet goed af.
Als laatste waren uitgerekend de nestoren De Ruiter en Koopman nog bezig. Een zeer interessant eindspel ontvouwde zich waarbij beiden zich van hun beste kant lieten zien met gepointeerde aanvals- en verdedigingszetten. Maar Koopman was in de aanval en dat bleek net iets makkelijker dan de verdediging. Met uitgedund materiaal miste Tom een kleine combi met een wit paard en was het toch nog plotseling uit.
Jammer, jammer.
Ronde 4 op 21 november mogen we weer tegen een fusieclub, De Waagtoren uit Alkmaar. Zij staan gedeeld bovenaan, dus makkelijk wordt het niet, maar wie weet profiteren we van ons thuisvoordeel.
Persoonlijke uitslagen:
De Wijker Toren 2 (1967) – BSG 2 (1905) 5½-2½
1. Stafan Jorritsma (1912) – Herman van Engen (1997) 0-1
2. Peter Uylings (2056) – Frans Borm (2060) ½-½
3. Nico Kok (1997) – Ruben Hilhorst (1938) 1-0
4. Hendrik Koopman (2071) – Tom de Ruiter (1966) 1-0
5. Paul Spruit (1986) – Rik Weidema (1857) 1-0
6. Dennis Bruyn (1978) – Ruben Piël (1773) ½-½
7. Rens Wiemerink (1909) – Davi Alfeu Pribanic (1830) 1-0
8. Hans Wiemerink (1825) – Paul Tuijp (1812) ½-½