Op 16 februari speelde BSG 1 uit tegen Doorn Driebergen 1 in de hoofdklasse B van de SOS competitie. Als we deze wedstrijd zouden winnen, en als er in de volgende ronde tegen het ijzersterke Woerden een wonder zou gebeuren, dan hadden we kansen op de titel. Het heeft niet zo mogen zijn: de einduitslag was 4,5-3,5, waarop we dit jaar een abonnement schijnen te hebben, maar helaas met de 4,5 aan de verkeerde kant van het scorebord.

De thuisploeg had een tactische opstelling gekozen, waardoor er maar liefst vijf partijen David tegen Goliath op het programma stonden, dat wil zeggen, vijf partijen waar het ratingverschil rond de 150 punten of meer was. Iemand heeft ooit gezegd dat het kenmerk van een grootmeester is, dat deze op papier zwakkere tegenstanders inderdaad ook kan verslaan. Dat is geen gemakkelijke opgave, want de sterkere speler moet tegen het David-effect strijden: de speler met de lagere ELO heeft niets te verliezen, en wil zijn huid zo duur mogelijk verkopen. Dat doet wonderen voor zowel de concentratie als de motivatie van de David. Zo ook in deze wedstrijd: de Davids scoorden al met al 1,5 punt. Helaas hadden wij slechts twee Davids in het veld staan, Rik en Jeroen, en van onze Goliaths won slechts Mark grootmeesterlijk: daarmee leverden deze partijen elk team 2,5 punten op.

In de meer evenwichtig opgestelde partijen moesten Herman en Theo het hoofd buigen, terwijl Ruben het tweede volle punt voor BSG scoorde, waarmee we slechts 3,5 punt mee naar huis konden nemen.

In de SOS hoofdklasse B speelde Moira Domtoren 1 op 16 januari in Bussum tegen BSG 1. Het verschil in gemiddelde ratings was bijna 80 punten, en de uitslag van 3-5 voor Moira weerspiegelt dit.

Maar helemaal zo eenvoudig waren de zaken niet. Wat er aan de laatste vier borden precies is gebeurd, heb ik niet meegekregen: Rob T. en Cees Jan verloren, Bert en Rob D. maakten remise. Ik zelf was vreselijk aan het knoeien, wat je je bij een veel sterkere tegenstander niet kunt veroorloven: daarmee stond het al 1-4.

Aan de eerste drie borden ging het beter. Mark had een kwaliteit minder, maar een hele vloot pionnen meer. Deze rukten gestaag op, en hij stond misschien gewonnen. Theo stond zelfs glad gewonnen, terwijl Ruben tegen een moeilijke stelling aan keek. Nu is Ruben de laatste tijd buitengewoon goed op dreef, zodat ik nog een voorzichtige hoop op gelijkspel koesterde. Toen sloeg het noodlot toe, blind, dat wel, in de vorm van twee paardenvorken. De eerste spiesde een volle toren van Theo op: we mogen van geluk spreken dat er nog een half punt over bleef. Minuten later won Ruben met de tweede vork een kwaliteit, waarna zijn tegenstander gauw de vlag streek. Het laatste woord was aan Marks pionnenleger, dat echter als een sneeuwman in april was samengesmolten, zodat we blij mochten zijn met nog een laatste halve punt.

Op 12 december — ja, uw verslaggever loopt achter — won BSG 1 (SOS) thuis tegen Zeist 1 met alweer het kleinst mogelijke verschil.

De wedstrijd was oorspronkelijk gepland op pakjesavond, maar daarna een week verschoven. Joan Arensman en Eddy van de Velden versterkten de vaste kern van het team. Eddy’s partijen zijn nooit saai: tegen het eind van deze partij hadden zowel wit als zwart een ver opgerukte vrijpion. Helaas was op deze avond de pion van de tegenstander de meer gevaarlijke, en de partij was niet meer te houden. Gelukkig had Joan op zijn rustige en onweerstaanbare wijze zijn tegenstander te weten overspelen, zodat de stand in evenwicht was. Voor de rest leek iets als decembermoeheid rond te gaan: Mark, Ruben, Theo, ik, en Rob lieten allemaal remises aantekenen, zodat het lot van de wedstrijd in de handen van Bert Balke en zijn tegenstander lag.

Toen ik mijn ogen op bord zeven richtte, rezen me de haren ten berge. Bert had een toreneindspel met een pluspion en goede winstkansen, maar op zijn klok waren slechts 30 seconden overgebleven. Tegelijkertijd had hij het uiterlijk van iemand die er goed voor is gaan zitten en even op zijn dooie gemak een moeilijk probleem gaat oplossen. Hij verkeerde klaarblijkelijk in opperste concentratie, of wat de psychologen ‘flow’ noemen. En inderdaad, hoewel alle toreneindspelen remise zijn (behalve de gewonnenen), speelde Bert het eindspel heel gestructureerd, maar met tactische trucjes als het nodig was, terwijl zijn tegenstander steeds wanhopiger op de klok keek: Berts gemiddelde tijdverbruik was vrijwel precies 10 seconden per zet, zodat niet hij dichter bij de vlag kwam, maar zijn tegenstander wel, die uiteindelijk niet meer de rust vond om de steeds dieper liggende remisekansen te grijpen en de pluspion niet tegen kon houden.

Bert analyseerde nog kort een paar van de meest interessante aspecten van het eindspel, keek toen op, en terwijl hij naar de gewone wereld terugkeerde, vroeg hij wat nu eigenlijk de uitslag van de wedstrijd geworden was.